به نام خداوند جان و خرد             کزین برتر اندیشه بر نگذرد

 (فردوسی)

این برای من خیلی معنی دارد. هر کلمه اش عمقی دارد و مفهومی. از ایرانی بودنم گرفته تا پارسی زبان بودن. از ارزش عقل تا ارزش احساس. ولی همه معانی اش نه در یک صفحه می گنجد و نه در یک وبلاگ و نه تنها در ذهن من تنها!

آمده ام در بلادی که غربت می نامند: ینگه دنیا! گرچه مدت زیادی نیست که اینجا هستم اما تجربه ای متفاوت است. بر خلاف تصور بیشتر هم زبانان٬ بهترین جای دنیا نیست. اما جای خوبی ست چون تجربه همیشه چیز خوبی ست. این ضرب المثل را حتماً شنیده اید که جایی خانه آدم است که آدم احساس خوبی داشته باشد. اما "این مکان نیست که به ما احساس خوبی می دهد٬ این آدمها هستند که به ما احساس خوبی می دهند. همین آدمها هستند که مکان را می سازند". آدم وقتی خلاق باشد و سازنده٬ جا برایش فرق نمی کند.

چون این وبلاگ در معرض دید همگان است٬ تصمیم ندارم که یادداشتهایی از زندگی شخصی خودم بنویسم. اما با احساس خودم آن چه را که برایم مهم است خواهم دید و خواهم نوشت. نوشته هایم -مانند نوشته های همه- همیشه درست نخواهند بود٬ همه حقیقت هم نخواهند بود٬ اما گوشه ای از زندگی یک نفر در یک گوشه دنیاست. اگر این نوشته ها به درد یک نفر هم بخورند٬ وظیفه ای که برای خود در نظر گرفته ام به خوبی ادا شده است. این لذت را قبلاً هم چشیده ام وقتی که همه تجربیاتم را در اختیار مشتاقان راهی قرار داده ام که خواسته اند راه مرا بپیمایند٬ آنها آن راه را بهتر پیموده اند.

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

بدرود