وقتی بعد از گرفتن دیپلم وارد دانشگاه شدم، از همان روز اول به واژه "جدیدالورود" حساسیت پیدا کردم. همیشه این سوال را داشتم که چرا آن فرهنگستان ادب فارسی که جایگزین های غریب برای هر واژه قریب پیدا می کند برای این ترکیب عجیب غریب دست روی دست گذاشته است؟! یادم هست که خیلی از دوستانم هم از این ترکیب خوششان نمی آمد. آن اوایل بین خودمان از کلمه "تازه وارد" استفاده می کردیم و وقتی "سال بالایی" شدیم٬ تازه واردان را "صِفری" می نامیدیم.

بهر حال الان ما چشم به انتظار آمدن "نودانشجویانی" هستیم که بزرگترین ارزششان به "خودشان" است. همه جدا از موفقیت و مهمتر از همه برای دستیابی به آرزوهایشان ارزشی یکسان و غیرقابل مقایسه دارند. اما اینان بخاطر "علم" ارزش دارند. بعضی هایشان هم دنبال این هستند که چمدانهایشان را ببندند. با خانواده و یا دوستانشان مغازه ها را می گردند تا همه آن چیزهایی که لازم دارند را بیاورند. اما همه آنها در اینجا با کیفیت و قیمت بهتر پیدا می شوند، فقط باید منتظر حراجها بود که البته کم نیستند. چه بهتر که آن دو چمدان تاریخی از چیزهایی پر شوند که ارزشمند باشند. خوشحالم که من چیزهایی با خودم آوردم که وجودشان در زندگیم "یکتا" بوده و هست مثل دفترهای خاطراتم، عکسها، چند هدیه ارزشمند و 7 گل زعفران خشک شده از باغچه زعفرانی که از من به یادگار مانده است. همینطور کار خوبی کردم که طی دو هفته هر چه فیلم خانوادگی بود تبدیل کردم به DVD و آوردم. CD های موسیقی و بسته نرم افزارهای قفل شکسته و نشکسته هم به درد بخور بوده اند. و بعد از آن٬ چیزهایی مثل زعفران، لواشک، گز، نبات و سبزی خشکه ها بخصوص آویشن کوهی ها که در دکان هیچ عطاری پیدا نمی شود. گاهی طعم هم ارزشمند می شود!

وقتی که گوجه های قرمز درشت، زردآلوهای خوشرنگ و رسیده، خیارهای سبز بزرگ براق یا هلوهای برچسب خورده را ازWalMart و Giant Eagle وAldi می خری اما تا در دهانت می گذاری احساست روی تمام پیشرفتهای مهندسی ژنتیک و تلاش صدها دانشمند برای افزایش ارزش غذایی و افزایش محصول خط بطلانی می کشد. آن وقت یاد زردآلوهای باغ باباجانت (بابابزرگ) می افتی که تکه های کرم خورده اش را دور می انداختی و در حالیکه بقیه اش را زیر زبانت مزمزه می کردی روی شاخه ها می خرامیدی و تیزتر از چشم پلنگ دنبال زردآلوی دیگر می گشتی.
بچه های ایرانی اینجا در مورد فروشگاه مواد غذایی organic مثل جایی برای "از ما بهتران" حرف می زدند؛ جایی که قیمتهایش "خیلی گران" است گرچه کسی "خیلی گران" را برای من تعریف نکرد. اما بالاخره چند وقت پیش به یک فروشگاه organic رفتم و بعد از زمانی طولانی لذت بردم از بوییدن گوجه هایی که بوی "گوجه" می دادند. "خیلی" هم گران نبودند گرچه به نظر من انسان پول در می آورد تا زندگی کند، نه اینکه زندگی کند تا پول در بیاورد. برای همین با وجود زندگی دانشجویی، در حال تحقیق و برنامه ریزی برای پیدا کردن بهترین و مناسبترین فروشگاه organic هستم تا از این به بعد قسمتی از خوردنی هایم را از آنجا بخرم. کسانی که فیلم "طعم گیلاس" یا "شهر فرشتگان" را دیده اند منظور من را بهتر متوجه می شوند. در سرزمینی که طعم ها هم ماشینی شده، همان سه برگچه آویشن کوهی که توی غذا می ریزی، اثر جادویی روی روحت می گذارد. آن حسرت قسمتهای خالی چمدانها پر می شود از "طعم ها"!

همین چند وقت پیش بود که به یکی از دوستانم می گفتم که اگر اندیشه و احساس الآنم را داشتم، تا می توانستم از اقلام لیست زیر با خودم می آوردم! کلکسیونی شخصی که در طی سالها جمع آوری کرده بودم، بعضی هایش را بخشیدم و بعضی هایش را هدیه گرفتم. عادت داشتم که همیشه چندتایی نخوانده و در برنامه داشته باشم. فقط توانستم 5 تایشان را با خودم بیاورم که اسمشان اینجا نیست.