می گویند در هر ایالت آمریکا جایی به نام Springfield وجود دارد برای همین هم کسی نمی داند جای دقیق The Simpsons کجاست! اما شاید یک Springfield باشد که با بقیه Springfield ها تفاوت داشته باشد، آن هم جایی ست که آبراهام لینکلن تصمیم گرفت "تغییری" در آمریکا ایجاد کند. غیر از 4 ساعتی که در کنفرانس سخنرانی هایمان را ارائه دادیم (و البته دیدن خیلی کسانی که موقعی که ایران بودم برای گرفتن موقعیت تحصیلی با آنها تماس گرفته بودم) بقیه اش به گشت و گذار در شهر گذشت. از خانه آبراهام گرفته تا موزه اش و دریاچه Springfield. بیشتر بازدید کنندگان افراد مسنی بودند که با تور برای اولین بار (و شاید هم آخرین بار!) قسمتی مهمی از تاریخ کشورشان را می دیدند. موزه به نوعی بازسازی شده زندگی آبراهام و خانواده اش با عروسکهایی در اندازه طبیعی بود. چیزی که بیشتر توجه مرا جلب می کرد این بود که آمریکایی ها چگونه تاریخ را می سازند و با تاریخی که ما داریم چه تفاوتهایی دارد. چند ماه پیش که با یکی از بچه های ایرانی پارک گلهای رز شهر خودمان را می دیدیم، دوستم به تاریخ کنار گلها اشاره کرد! بعضی تاریخها به 150 سال پیش بر می گشت و ما کمی متعجب که اینها چگونه گل به این شکنندگی و حساسی را به تاریخ تبدیل می کنند.

 تفاوت دیگری که به چشم من آمد نوع نگاه مردم به "شخصیت های کشوری" شان بود. چیزی که در نگاه اغلب مردم خودمان دیده بودم توجه شان به "اصل و نسب" بود. برای بیشتر مردم این مهم بوده است که پدر و مادر و جد و جده یک نفر چه کسانی بوده اند. در حالیکه راهنمای تور خانه آبراهام تاکید می کرد که "کسی که در یک کلبه چوبی کوچک بدنیا آمد و بزرگ شد، تاریخ یک کشور را تغییر داد". شخصیتی که از آبراهام می ساختند بسیار بسیار ساده تر، خودمانی تر و کم ابهت تر از شخصیتهایی ست که ما برای مردمان تاریخی مان ساخته ایم و می سازیم!

 به نظر من توجه بیش از حد به "اصل و نسب" بیشتر باعث پس رفت می شود. متاسفانه کسانی هم هستند که بجای ساختن آینده خود را پشت نقاب اصل و نسب گذشته شان پنهان می کنند. داستان سرایی برای گذشته ای که کسی از آن شناختی ندارد و تلاشی هم برای شناختش نمی کند ساده تر از کمر همت بستن برای ساختن چیزی ست که دیگران می توانند آن را ببینند و گاه – حقیقتاً به نادرست - در مورد آن قضاوت کنند.

  آبراهام لینکلن آرامشی در زندگی نداشت. آخرین فرد از نسل آبراهام در دهه 80 میلادی از دنیا رفت اما برای این کشور و این مردم یادگاری بزرگ بر جا گذاشت. شاید مهمترین اش این مفهوم بود که هر کس می تواند رویاهایش را دنبال کند حالا هر گذشته ای که داشته باشد.